....Nic nie zapowiadało, że będzie to pełen niespodzianek dzień choć czuło
się w powietrzu , że jest coś nie tak, no choćby Pani Jolanta była jakaś
zasadnicza albo tajemnicza ?
Pomyślałam, że kto jak kto ale ona ma prawo do róznych humorów, przyjeżdza
pierwsza do szkoły, ma wiele spraw na głowie jako koordynator i pracuje najwiecej z
nas charytatywnie.
Rozpoczęła się lekcja polskiego a tu wbiega jakaś mama dziecka i mówi poważnym
tonem, że mam pójść natychmiast do dyrektor, coś pilnego a ona popilnuje dzieci.
Nie powiem, że się nie przestraszyłam. Dwie mysli cisneły mi się uporczywie same do gołwy
-coś się stało w domu ?, a druga to oburzenie ;, jak i kto i po co? wymyślił , żeby nauczyciel
bieg na złamanie karku bo Pani Dyrektor życzy sobie go zobaczyc -w czasie lekcji?????,
to co takiego ważnego się stało?
Ta ciekawosć zaprowadziła mnie do pokoju gdzie zobaczylam usmiechnięte buzie nauczycieli.
Pani Jolanta odgadła chyba co chcę powiedzieć bo wręczaąc mi ciastko i kawe powiedziała,
że to był pomysł KOMITETU RODZICIELSKIEGO.....
Orginalny pomysł, bo niespodzianka się udała, miły był też powrót do klasy (po kilku minutach)
czekała tam kartka z życzeniami z okazji DNIA NAUCZYCIELA... od uczniów kl. 5 i 6.........
To nie był jeszcze koniec dnia............, zostalismy zaproszeni na kolacje do Parku
Paderewskiego... Przyjechałysmy tam o wyznaczonej godzinie, ja, Pani Danusia
i Siostra Leopolda, razem dojezdzamy do szkoly z Mississaugii.
..Obiadu / kolacji jeszcze nie było, ale spora liczba ludzi, którzy byli organizatorami....
Muszę przyznać, że kucharz mnie zadziwił, mieszałstatecznie w dużym kotle z ziemniakami
w polowych warunkach przejety, że jest spóźniony. Zaintrygował mnie nietylko sprytem
(bo piekl cos w piekarniku, coś odmrazał, a tu mieszał dużą chochlą) ale dowcipem.
Pan KRZYSZTOF PIEKUT okazał się, że jest również uzdolniony muzycznie. Zaspiewał po
obiedzie mlynarską piosenkę a ma ten glos jak dzwon!!..........
Atmosfera była bardzo ciepła, zaszczycili nas swoja obecnoscią Pan MIECZYSLAW
LUTCZYK, który wyglosil odczyt specjalnie dla nas -nauczycieli.
Wzruszyłam się słuchając weteranskich wspomnień a to dlatego, że zobaczyłam człwieka z
tamtej epoki gdzie SŁOWO, HONOR, OJCZYZNA, WOLNOŚĆ miały stawkę ludzkiego
zycia. To zołnierskie oddanie tak ważnej sprawie jak niepodległość kraju i
przeżycia z tego okresu wyryły trwały ślad w ich sercach. Jako nauczycielom
społeczności polskiej, nie wolno nam zaprzepaścić tego dorobku wartosci.
Dziekujemy Stowarzyszeniu Weteranow Armi Polskiej, Placówka Nr. 114 za pomoc w
zorganizowaniu tego wieczoru....
To był długi dzień, gdyż od 7 rano do późnego wieczoru byłam poza domem.
Wracajac rozmawialismy w samochodzie ,że są jeszcze ludzie, którzy nie boją się wyzwań tak
jak Pani Jolanta.
....Prowadzi tą szkołę dla Waszych dzieci, ku krzewieniu naszej polskiej kultury
to zaszczytne wyzwanie kosztuje dużo poświęceń. Są tacy ludzie jak Siostra Leopolda,
która prowadzi Państwa dzieci do Pierwszej Komuni Św. (tamte lata, Siostra przybywala do
szkoły autostopem) i są też tacy co popierają incjatywy, wspierają szkołę jak sponsorzy
___GTA Meats, Starsky i Omega Food, Eddis Meat, Watra Deli i wielu innych, lista jest długa .....
......no i Wy kochani Rodzice, którym najbardziej zależy, żeby Wasze dzieci mówiły po polsku,
myślały po polsku i mialy polskie serce; czułe ,wrażliwe i kochające ludzi, przyrodę i Boga.
Mamy się czym pochwalic, w naszej Ojczyznie mieliśmy i mamy ludzi sławnych i wielkich,
którzy wskazują nam droge wartości jak życ i wychowywać; chociażby n a s z kochany
papież Jan Pawel ll, mamy kogo naśladować!! .
Bądźmy dumni, że jesteśmy Polakami..........
Dziękujemy wszystkim, którzy wzięli udział w przygotowaniu spotkania, w swoim własnym i w imieniu
całego Grona Pedagogicznego ...
Pomimo zmęczenia to nie był stracony dzień, to był jeszcze jeden dzień, gdzie poznaje się polską gościnność
i zaangażowanie w sprawę nie byle jakiej wagi bo przecież Polskiej Szkoły im. Św. Anny w Richmond Hill.....
w sprawie naszych polskich dzieci, polskosci oraz jezyka ojczystego.......................
pisała Wiesława Misiak.................................................................................................................................................................................
